Badanie kamerą termowizyjną (termografia) to kluczowa, bezinwazyjna metoda diagnostyczna polegająca na rejestrowaniu i analizie promieniowania podczerwonego (ciepła) emitowanego przez obiekty. Kamera nie mierzy temperatury w kontakcie, lecz tworzy obraz cieplny, zwany termogramem, gdzie różnice kolorów symbolizują różnice temperatur na powierzchni. Najczęstszym zastosowaniem jest diagnostyka budynków w celu poprawy ich energooszczędności. Termografia pozwala na precyzyjne zlokalizowanie mostków cieplnych, czyli miejsc, przez które ciepło ucieka z domu (np. wokół okien, drzwi, w narożnikach), a także służy do oceny jakości izolacji ścian, dachu czy podłóg pod kątem ubytków. Dodatkowo, jest używana do wykrywania nieszczelności powietrznych, identyfikacji zawilgoceń i wycieków z instalacji, oraz do kontroli i lokalizacji przebiegu ogrzewania podłogowego. Aby badanie było wiarygodne, musi być spełnionych kilka kluczowych warunków: niezbędna jest różnica temperatur (minimum 10∘C, najlepiej 15∘C) między wnętrzem a otoczeniem, pomiar musi odbyć się bez bezpośredniego nasłonecznienia (najlepiej w nocy lub w pochmurny dzień), a ogrzewanie w budynku powinno działać stabilnie przez co najmniej 12 godzin przed wykonaniem termogramów. Oprócz budownictwa, termowizja jest powszechnie stosowana w przemyśle i elektrotechnice do wykrywania przegrzewających się złącz i kabli (co zapobiega pożarom i awariom) oraz do monitoringu maszyn i ich podzespołów (np. łożysk, silników) w celu wczesnego wykrycia zużycia.